26 Eylül 2010 Pazar

Baba oğul ve piç ruh.

Alabildiğince siyah!
Deniz dev dalgalarla kamçılıyor bedenimizi, gökyüzü sadece siyah!
Ard arda yıldırımlar düşürüyor üzerimize, o bizim peşimizde,
Seni hiç görmedim hiç hissedemedim hiç duyamadım sesini! ruhum, ruhum hastalıklı bir piç, gerçekten daha gerçek aslında hiç olmayan…

Yürüyemiyorum, canım yanıyor
Hırs yapıyorum kendi kendime kalkıyorum olmuyor... yine düşüyorum, gerçekten daha gerçek, aslında hiç olmayan…

Göğsümden sağ taraftan bir ağrı yayılıyor tüm vucuduma,
Kaburgalarımı sıkıştırıyor nefesimi kesiyor
Kimseler yok buralarda, pek az insan gelip geçer…
Zincirlenip uyuyorlar, ayak bileklerinden yalnızlığa kilitlenip, mutsuz umutsuz uyuyorlar,
Yalnız uyuyanlar ve rüyaları gerçekten daha gerçek, aslında hiç olmayan…,

Dökülmüş duvarlar rutubet ve küf,
Artık sadece sırtımdan kuyruk sokumuma kadar süzülen ter ıslatıyor bacak aramı… yalnızım! Yalnız uyuyanların yarı çürümüş bedenleri ve o tarif edilemez koku benimle,
Gerçekten daha gerçek, aslında hiç olmayan…

Göz kapaklarım ağarlaştı kelepçeler bileklerimi sıkıyor, yoruldum ve uyuyorum…
Kimsesiz bir iyi geceler diliyorum hiç kimselere, gerçekten daha gerçek, aslında hiç olmayan…

Gerçekten daha gerçek gerçeklerlesin, aslında hiç olmayan…


RF

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder